di

Dette var første helga saman med kakemonsteret etter at det kom heim frå sjøen. Helga var nesten dømt til å bli dårleg grunna fysikkprøva på tysdag. Heilt frå eg våkna laurdags morgon til eg no legg meg søndags kveld har tankane mine og handlingane mine kretsa rundt rettlinja bevegelse, krumlinja bevegelse og bevegelsemengde. Men Trond har ein eigen emne til likevel å få meg til å slappe av og ha det gøy. Laurdagskvelden setta han ned foten. Han lånte ein tv-pc-kabel (har sikkert eit profft namn, men så nerd er eg ikkje at eg veit det) av ein kompis, kopla elegant pc'n til storskjermen og iPod-stereon til pc'n og lot meg leite fram første sesong av True Blood som eg lasta ned for ei stund sidan. Så sette vi på popcornmaskina og delte opp melkesjokoladen. Og så tente eg nokre telys. Og så var alt perfekt.

True Blood vart eg forresten totalt hekta på. Vi såg fem episoder på rad, likevel fekk eg ikkje nok.
Eg har alltid vore facinert av vampyrar og mytene rundt dei. Eg tykkjer HBO har vore flinke i si framstilling av vampyrane. Settingen er kreativ, unik og realistisk. På ein relativ måte, sjølvsagt. Men det som treff meg mest er karakterane som er veldig samansette og befriande mystiske. Det eg elskar med mange av HBO sine seriar er at dei sparar oss for enkle forklaringar og retusjerte bilete av personlegdommar. I seriar som Sopranos, Six Feet Under, Skins, Sex and the City og mykje meir møter vi karakterane som dei er, og som dei blir opplevd av verda. Dei er heile menneske, med gode og dårlege sider, med eigne tankar og kjensler, og mennesklege handlingar. Handlingar som kan vere gode utført av vonde menneske, eller omvendt. Alle kan gjere feil og alle kan gjere rett, uansett om du er mafia, vampyr eller berre ein enkel begravelsesagent. Og det som er deiligast av alt med desse seriane er at det er opp til oss, sjåarane å analysere og finne ut av desse menneska. Akkurat som det er i den verkelege verda.

Trur eg mista den raude tråden litt.. Det eg skulle fram til er at True Blood var og er ein utruleg underhaldnane serie, samstundes som den er utfordrande. Og ikkje minst mystisk. Og fengande. Og spennande. Og så ELSKAR eg introen.


I dag skein sola ute som den ikkje har gjort på fleire månader. Då var det min tur til å drage han ut. Ut og ta bilete. Desverre var vi litt for treige, og fekk ikkje med oss så mykje av sola. Men det fins alltid motiv. Og hvis ikkje bileta blir så bra som ein ynskjer, er det lov å fuske. Vertfall litt.

Kvar gang eg trykker på "Nytt Innlegg" klikkar Internett. Ein eller annan stad i verda sit det ein litan hackar og hatar bloggen min. Han ler ondskapsfult kvar gong han rekk å sabotere nettet før eg rekk å kome meg inn på bloggen. Enda ein dag er verda redda for grusamt kjeisam blogging. Og så vrikkar han litt på kontorstolen mens han fornøgd lagar ein trommevirkel i lufta.

Men eg let meg ikkje irritere så lett. Fordi i går kom kjærleiken heim, langhåra og skjeggete. Som ein litt døsen hulebuar sto han der i døra og stinka fisk. Eg tok utfordringa og hoppa i armane på han. Det var beskriveleg godt å halde rundt han igjen. Kjenne kroppsvarmen hans tine opp hjartet mitt. Føle korleis heile kroppen smelta inn i kyssa. Forstå at no var alt bra - uansett kor fucka det eigentleg var.
Eg er glad eg ikkja gav han opp.



1. Har du nokon gong hatt ein person som er der for deg uansett?
2. Kva er skilnaden på forelskelse og kjærleik?

Internett har vore litt fucka i det siste. Mildt sagt. Eg bur i kjellaren, mens Internettserveren held til to etasjar over. Dersom ein skur av og på serveren funkar Internett i 10 min. Dersom eg finn meg avhengig av Internett må eg altså gå opp og ned mange trapper kvart 10ande minutt. Fantastisk.

Men no har far kjøpt ny server og alt skal bli bra. Så lenge han ikkje aboslutt skal installere og fikse sen sjølv. Pappa har greie på kommunikasjonsteknologi på nivå med telefonar, radioar og walkie-talkie. Men data og Internett har han ingen peiling på. Zero. Han er ein skal-fikse-alt-sjølv-mann, så difor nektar han å ringe etter hjelp. Han skal få det til på ein eller annan måte, til slutt. Rundt pensjonsaldern, tippar eg. Kanskje går mamma det tørige steget å ringe etter ekspertise. Det er lov å håpe vertfall. Inntil då må eg smøre meg inn i tolmod så det rekker. Og hugse å lagre ofte dersom eg skriv noko på nettet.

I morga er det årets første matteprøve, og bokas største kapittel skal sitte på rams. Vektorar. Skalarprodukt, vektorprodukt, plan, tredimensjonale koordinatsystem, avstander i rommet, volumprodukt, kuleflater, romfigurar, osv. Eg gledar meg. Heile helga har gått med til pugging og fortvilelse. Fredag ventar ei stor kjemiprøve og tirsdagen etter ei skremmande fysikkprøve. Dagane framover er altså allereie satt av til lesing og stive skuldrar.

Men ein må ha det litt gøy av og til også. I går kveld var eg på fest hos bestekompisen til kjærasten. Hoho. Det var supergøy og stressdempande. Litt bilete vart det, sjølv om eg måtte slette halvparten av dei eg tok. Alt for mange uklare bilete vitnar om litt for mykje alkohol.














1. Likar du deg best i stilla i naturen eller i urbane gater i byen?
2. Er du avhengig av Internett?

Sjølvsagt er det betre for huda å gå utan sminke, men dersom du likevel skal bruke sminke kan du godt investere litt tid i dette innlegget.

For ei stund sia fekk eg nyss om eit sminkemerke som kallar seg Everyday Minerals. Det er mineralsminke i klasse med ID Bare Minerals, men til ein mykje lågare pris. I tillegg inneheld ikkje EM-sminke noko som helst stoff som kan vere skadeleg for hud, kropp eller miljø, til forskjell frå ID (og mange andre merker) som brukar mineralar som kan skape allergiske reaksjonar. EM har også, i likheit med Body Shop (hjarte), teken avstand frå testing på dyr. Dei driv også handel på mest mogleg miljøvennleg måte (i fylgje dei sjølv) og prøvar å få til rettvise forretningar med råvareprodusentane. Everyday Minerals er altså noko av eit etisk og moralsk korrekt merke.

Men det store spørsmålet er jo om det funkar. Er puddera til EM verkeleg så fantastiske som det blir påstått? Vel, du kan jo berre bestille deg ein "gratispakke" og sjekke sjølv. Berre gå inn på everyminerals.com og trykk på "TRY ME FREE" heilt øvst på sida. Der får du ein oversikt med fleire sett basar, blush, augeskygge og lauspudder. Kvar pakke kostar 5$ pr stykk. Då kursen på dollar er ca 7 kr (sist gong eg sjekka, i alle fall), vil dette nokså nøyaktig bli 35 kr. I tillegg må du til slutt betale 7$ i frakt for alt som skal sendast ut av USA. Eg bestillte første gang tre pakkar med ulike pudder og concealers, og måtte til slutt betale 17 dollar (fekk av ein eller annan grunn 5$ i avslag. Salg?). Dette blir ca 120 kr. 120 kr for 11 søte, små sminkeprøvar som faktisk innheld ein del. Det kan eg leve med.

Når sminkeprøvene i tillegg visar seg å vere fantastisk gode, er det aboslutt ingenting å sette fingeren på. Sminka var lett samstundes som den sat godt, og den va drøy. Eg trengte ikkje så mykje før eg såg forskjell. Det hjelper mykje for huda mi, som nesten blir kvelt av all den sminka eg brukar til vanleg. Og sminka kjentes veldig god ut for huda. Eg har ikkje reagert noko i det heile. Kvisene blir ikkje raudare og dei poppar heller ikkje opp i større tempo. Og fordi dette er naturleg mineralsminke blir den ikkje feit og ekkel og stygg. Det kjens nesten som eg ikkje har på meg sminke i det heile. Og fargane er kjempegode. Eg er glad eg bestilte eit par ulike pakkar, så eg fekk prøve litt forskjellig. Og berre så det er sagt: fargane er lysare i verklegheita enn det som viser på skjermen. Eller, vertfall på min skjerm. Eg kombinerar gjerne to av dei fargane eg har no, så blir resultatet enda meir naturleg. 

Sjølve sida til Everyday Minerals er også fantastisk. Dei har ganske mange produkt, så det heile kan virke til omfattande til å byrje med. Men dersom du tek deg litt tid og går gjennom beskrivelsane av produkta vil du tene på det. Der er også ein funksjon som heiter "Add to Compare", der du kan legge til produkt du vil samanlikne. Når du er ferdig å legge til opnar du lista, og der står produkta med bilete, beskrivelse, innhaldsliste, +++. Supersmart. Men då må du ha få deg ein Account først. Det må du også dersom du skal bestille. Men det er null stress å skaffe seg ein Account.

Oppsummert har du altså eit merke med ei fantastisk heimeside som leverar fantastisk sminke til fantastiske prisar, og som i tillegg er fantastisk miljøbevisst og etisk. For godt til å vere sant? Nope. Eg kan ikkje gjere anna enn, med Vendela stemme, å seie "Prøv den!". Dersom du slit med teit hud og enda teitare sminke har du ingenting å tape.

 

 

 

"Yesterday
all my troubles seemed so far away,
no it looks as though they're here to stay,
Oh, I believe in yesterday"

Det er ikkje mange andre sangtekstar enn denne som kan beskrive kva eg føler akkurat no.

Eg har gledd meg til denne dagen i mange år, og grudd meg til den i mange månader.
I dag får eg vere med på å bestemme. Bestemme korleis Noreg skal bli styrt. Eg får lov å delta i mirakelet som heiter demokrati. I mange år har eg sett fram til å få vere med. Fordi eg har så mange sterke meiningar, og fordi eg trur eg som oftast har rett. Eg vil vere med på å påvirke, inspirere, endre, engasjere og forbetre. Og no kan eg det. Eg skal ikkje seie kva eg stemte på, men eg kan hinte om at eg gjerne ser ei raudgrøn regjering rundt kongens bord i fire nye år. Dei som er ueinig med meg for så vere. Det er det som er så fint med demokrati. Vi er frie til å meine, seie og gjere (nesten) kva vi vil. Og det skal vi vere glade for. Det einaste vi treng gjere i gjengjeld for fridommen, er å bruke det verktøyet politikarane har gitt oss, nemleg stemmeretten. Så dersom du ikkje har stemt enda; kom deg opp av soafen og putt den seddelen kvar den høyrer heime.

Så alt i alt skulle dette ha vore ein gledesdag. Var det ikkje for at eg mista det som er meg aller mest kjært. Min mannlege sjelefrende reiste nemleg ut på sjøen i dag. Og han blir borte i 3 månader. 90 fuckings dagar! 2160 timar. 129600 minutt. Eg som ikkje klarar meg utan han eit einaste døgn eingong, er allereie eit nervevrak. Eigentleg skulle han berre vere borte ein månad. 30 dagar. Greit, tenkte eg, det må eg klare overleve. Det blir berre 4 skuleveker, 3 helger og ein haustferie. Så plutseleg er han tilbake. Men så fekk eg meldinga om at han kom til å vere til sjøs i 3 månader. Eg fekk ikkje puste og byrja hyperventilere. Tårene hopa seg opp så mykje at det kjentes som eg hadde på meg mamma sine briller. Det rann så mykje saltvatn frå hovudet mitt at eg måtte skifte genser. Så gale var det.

Fordi eg elskar han. Eg elskar han så mykje at det kjens som hjartet mitt av og til stoppar. Eg veit det høyres ut som rein smørje og klisje frå ein 18-åring. Og litt av det er kanskje klisje. Kanskje skjønar eg ikkje den typen kjærleik heilt enno. Men eg veit kva det vil seie å elske ei bok, å elske ein film, å elske musikk, å elske fysikk, å elske familien din, å elske kjæledyra dine, å elske vennane dine. Og når eg har det å samanlikne med veit eg at eg elskar Trond.
Fordi han er min aller beste venn. Han er den einaste som gidd høyre på alt skravlet mitt. Han er den einaste eg tør seie alt til. Han er den einaste som veit betre enn meg sjølv kva som er best for meg, og som gjer noko med det. Han er den einaste som forstår meg, eller i det minste prøvar å forstå meg.
Han er den einaste eg tør å blotte meg fullstendig for, fordi eg veit han aksepterar meg slik eg er, både fysisk og psykisk. Det er så befriane å vere saman med han fordi han elskar meg for den eg er. Dessutan er han veldig varm å ligge ved sidan av om kalde netter, og han bakar gode sjokoladekaker.

Men no er det over. Eg er ikkje ein sterk person. Han etterlet eit stort hol i hjartet mitt som eg ikkje klarar å fylle med anna enn triste songar, sakn og einsamheit. Det er for vondt. Eg vil heller skyte han død enn å gå rundt i evig forpinelse over falske forventningar og tapte draumar. Så det er det eg har gjort. Eg har ikkje anna val. Frå no av og fram til desember er han utanfor rekkevidde. Som død for meg. Eg er singel igjen. Og eg hatar det.

Verda gjekk under eit år etter skjemaet. Ved årtusenskiftet trudde mange at svarte skyer skulle dekke himmelen og bygningane skulle rase saman. Men katastofa hende ikkje før i 2001. På bursdagen til min no avdøde morfar gjekk verda under.
På grunn av denne haustdagen i 2001 er 3000 uskyldige menneske døde, og fleire titusen amerikanske born har mista foreldra sine. Fleire hundrretusen uskyldige kvinner og menn er skotne og drepne i framande land. I den vestlege verda går folk med redsel på skuldrane og er redd for å fly. Muslimar og arabarar blir diskrimminert og sabotert i vestleg mediakultur. Amerikanske flagg blir brende. Menneske blir trua på livet. Menneske truar på livet. Verda er delt i to. Mellom to kulturar, to religionar, to folkeslag, to verdsdelar, to synspunkt, to perspektiv.

Frykt handlar om å miste kontroll. I det dei to kapra flya krasja inn i verdas to høgste bygningar mista verdas einaste stormakt kontroll. For fyrste gong sidan Pearl Harbour vart USA angrepen på heimebane. I hjartet av ein av verdas mest kjente byar vart 3000 menneske massakert utan at nokon kunne gjere noko som helst for å stoppe det. Panikk. Kanskje er det ikkje rart at ting gjekk litt ut av kontroll etter det?

Likevel er ikkje reaksjonane forsvarleg. Når du blir skoten på reagerar du ikkje med å plafre i veg i alle retninigar. Nei, du finn ut kor mordaren gøymer seg og siktar mot han. Ved mindre du er USA, sjølvsagt.
Bush erklærte krig mot ein fiende som var så uklar at du ikkje eingong kunne sjå han. Klar i hovudet som han var, definerte han heile nasjonar som onskapen sjølv. Og det fins vell ikkje noko edlare enn å gå til krig mot ondskapen sjølv? Finne teorroristane, plaffe dei ned, stjele olja deira og vise til verda at det framleis er du som er sjefen. Om eit par tusen sivile kjem i vegen, gjer vell ikkje noko. Kva er dei verdt uansett, desse steinaldermenneska frå den fjerne austen? Dei har ikkje draumar, tankar, følelsar, håp og meiningar slik som vi i den sivilisete vestlege verda.

Eit alternativ var å atterreise det voldtatte Afghanistan. Det var der terrorismen fekk vekse seg stor og handlekraftig. Det er der terrorismen framleis får næring, godt hjulpe av raserte Irak. Heldigvis har Obama skjønt dette. Han ser kvar problemet ligg, og han har tenkt å gjere noko med det.

Fram til då: tørk redselen av skuldrane. Det er fleire som døyr i amerikanske badekar enn det er folk som døyr av terrorisme i den vestlege verda. Sjansen for å døy av strømsjokk frå ein dataladar er sikkert større enn sjansen for å døy som fylgje av eit terrorangrep. Sjansen for førstnemnde er forresten kanskje stor for min del. Dataladern min har nemleg fått seg ein kakk, og no driv den og skyt ut gnistar kvar gong eg stikk den i kontakta. Yaiks.

Når franske kvinner eller menn høyrer ordet "sjokoladekake"  assosierar dei det med fest og feiring. Amerikanarane, derimot, tenkjer med ein gong på skyldfølelse og fedme.

I USA har dei slutta å ete mat. Dei stappar i seg fastfood og "effektivmat", og ikkje minst lavkalorimat. Mykje av denne maten består smakstilsetningar råvarer som er pulverisert, tørka og blitt hermetisk. Det er ikkje snakk om å lage ei tomatsuppe frå ekte tomatar, eller bake ei kake med kakao, mel og sukker. Why bother? Ein har jo suppeposer og pulverkaker som berre treng litt melk og eit egg for å bli til. Eller så kan ein gjere det enda enklare: kjøp med deg suppe frå ein takeaway-restaurant og kjøp kake i frysedisken. Gjennomtreng maten med varmande mikrobølger, og VIPS så har du både middag og dessert.
Amerikanarane blir lurt i enkelt og effektiv mat som er fulle av stoff som overstimulerar hjerna og rett og slett gjer deg litt avhengig. Ikkje rart dei stappar i seg i tide og utide. Og når dei finn ut at dei er blitt feite, skal dei slanke seg med falske kaloriar. Cola Light. Yoghurt Light. Melk Light. Brownies Light. Smaktilsetning. E-stoff. Esterar. Dette er ikkje bra for kroppen. Den treng ekte mat av ekte råvarer. Frå naturen. Ikkje frå ein lab. Tomatane i USA er så genmanipulerte at dei nesten ikkje lenger kan sjåast på som tomatar. Når dei er halvmodne og grøne blir dei sendt til ein lab, der dei blir sprøyta full av stoff som gi dei smak. Ein smak av tomat.

Dette spreier seg til resten av den vestlege verda. Både fordi det er lønsamt for sigarrøykande konsernsjefar i matvarebransjen, og fordi effektivmat passar vår hektiske kvardag. Men er dette eigentleg så farleg?

Det er ei skuggeside ved desse matvanene. For sjølv om maten er god, billig og tidsparande er det ingen vinn-vinn-situasjon. Det at vi ikkje får i oss ordentleg mat, retunerar som helseproblem. Og dei er mykje meir tidkrevande enn alle dei sunne måltida tilsaman. Dårleg kosthald gir oss ikkje berre ei handfull fysiske problem, men også psykiske. Dersom ein saboterar kroppen sin med junkfood og "liksommat" er ein i faresonen for å få depresjon. Depresjon kan igjen føre lit langt verre ting.

Det er på tide at vi viser respekt for Moder Jord og hennar livsviktige råvarer. Vi må setje pris på dei smakane naturen gir oss. Alle veit at dersom ein skal ha eit godt forhold til nokon må ein bruke tid med personen. Slik er det med mat også. Ta deg tid til å bli kjent med maten og råvarene. Dess meir maten er laga frå botn, dess sunnare og meir næringsrik blir den. Ein gylden tanke for dei som er interessert i eit sunnare liv.
Ta matkulturen tilbake!



1. Er du glad i å lage mat?
2. Kva er yndlingsretten din?

Dersom eg skulle hatt ei superkraft ville det vore å kunne manipulere tida.

Hovudet mitt er alt for stappfult av ting eg må gjere og ting eg må hugse. Det kjens som skalla oppfører seg som ein ballong. Ettersom den blir større og større, blir den også tynnare. Hjerna blir strekt ut som ein tyggegummi, og mistar til slutt all elastitet og vitalitet. Til slutt raknar heile tråden og ballongen sprekk.

Eg vil eg vil, men eg får det ikkje til.

Eg vil så mykje. Bake muffins, drikke heimelaga te, sjå på vakre filmar, lese forførande bøker, lage meg god mat, bake pizzasnurrar, gå på kino med typen, gå på byn med venninnene, gå turar, ta bilete, skrive blogg, skrive noveller, tenne telys, shoppe, pynte meg, sy på knappar, gå i høghælte sko, pante flasker, kjøpe musikk, danse, synge, le.
Eg vil vinne Fysikk OL og gå ut av VGS med eit snitt på 6.0. Eg vil imponere geni-læraren min og forstå alt han seier. Eg vil ha respekt av hankjønna og beundring av hokjønna. Eg vil vere ein kjærast som har tid og krefter til å gjere noko gøy med partnaren. Eg vil vere ei venninne som alltid kan seie ja, og som aldri treng snakke om seg sjølv. Eg vil forstå mote meir enn alle andre, og det skal visast. Eg vil vinne ein Nobel-pris, og redde verda i samme slengen. Eg vil ha passeleg store puppar og volumiøst hår og nydeleg hud. Eg vil vere sosial og gøyal og elskbar. Eg vil vere den beste bloggaren som nokon gong har vore.
Eg vil vere smartast og kulast og klokast og penast og snillast og tøffast av alle.
Eg vil vere perfekt, og eg vil gjere alt perfekt.

Men all sunn fornuft seier at dette ikkje er mogleg. Og eg har ein god dose av sunn fornuft.
Så kvifor er eg slik? Er det samfunnet som har skapt meg? Er det familien? Er det vennane? Eller er eg berre slik?

Eg strevar. For å få alt til å gå opp. For å få alt til å passe. For å få alt til å bli perfekt.
Det er jo berre tullete. Ingen ser feila dine betre enn du sjølv. Senke skuldrane, slapp av. La skjebnen få gjere jobben sin. Men det går ikkje. Eg er låst. Det fins ingen annan måte. Eg ser berre ein veg. Den er bratt og humpete og kald. Og ulykkeleg.

På tide med vårreingjering i hovudet mitt.



1. Er du ein positiv eller negativ person?
2. Er du styrt av Jantelova?

I helga var eg i konfirmasjon i Bodø. Konfirmasjon i august (!?), tenkjer kanskje du. Det tenkte vertfall eg når vi fekk innbydinga. Her på Sunnmøre er det nemleg vanleg å ha konfirmasjon på våren, nærmare bestemt mai. Eg trudde at dette var vanleg over resten av landet også. Men ikkje i Bodø, altså.

Anywho. Selskapet var kjekt. Mykje god mat og mange glade nordlenninga er ein evig god kombinasjon. Dessutan er det alltid kjekt å besøke slekta i nord. Eg har god kontakt med både tante, onkel og søskenbarn. For ikkje å gløyme den altfor snille hunden deira, Luna. Eg er opprinneleg eit kattemenneske, og er lite glad i hundar. Ofte oppfattar eg dei som travle og uforskamma, utan at dei kan noko for det. Men denne hunden var lydig og stille. Samstundes var ho veldig sosial og utruleg nyskjerrig. Ho elska kos og klapp, og la seg gjerne på fanget ditt om ho fekk lov. Dette var veldig uvant med tanke på den usosiale og sære katten vi har heime. Han er det så vidt du får røre. Å sitte på fanget er vertfall ikkje snakk om.
Sjølve seremonien var også fin. Eg er ikkje så glad i kyrkjer, men her klarte faktisk presten å styre unna både høgtlesing frå Bibelen og salmar. Han snakka engasjerane og friskt, og eit utruleg begava kor stod for tåredryppande musikk. Hadde eg vore kristen skulle eg ha gått i den kyrkja.

Tante hadde fått nyss om at eg hadde med det proffe kameraet. Før eg visste ordet av det var eg utnemnd som fotograf. Like greit, tenkte eg. Då hadde eg vertfall noko å gjere på dersom ingen nordlenninga forstod meg (som eg av og til har opplevd med trønderar), og det vart kjeisamt.

Dagens irritasjonsmoment på bussen: Kjærestepar som MÅ kysse heile vegen frå Ålesund til Valderøya. Ei strekning som tek vel 20 min. Det er greit at ein er overende forelska i kvarandre, og eg har ingenting imot at folk vil vise at dei er glad i kvarandre. Men nokon grenser må det vere. Å sitje å sjå på klisseriet er ikkje det verste. Det er fnisinga, smattinga og dei tåpelege kallenamna dei har åt kvarandre som ikkje er til å halde ut. Ikkje kan du flytte deg til ein annan plass, for bussen er full. Når i tillegg iPoden er utlada har du ingen stadar å rømme. Du blir tvungen til å sitja der og sjå på hovuda som møtast og møtast og møtast i ei evig reprise, etterfulgt av smask etter smask etter smask. Blir nesten ein melodi av det heile. Soundtrack for ein jævla romantisk komedie. Eg hatar romantiske komediar.

Typen tykkjer eg er barnsleg. Han meiner det er naturelg og berre fint at folk kyssar heile tida. Noko som resulterar i at han heile tida vil kysse meg framfor andre. Men eg gir han berre eitt kyss, i medkjensle for alle mine likesinna offentleg-kyssing-hatarar. Tilbake til saka; grunnen til at eg ikkje klarar å vere enig med han er at eg føler eg ser rett inn i noko privat. Eg føler at eg stikk den lange nasen min inn i sakjer eg ikkje har noko med, og ikkje vil ha noko med. Det som for nokon står fram som uskyldeg kyssing er for meg eit innblikk i vedkommenes sexliv. Kyssing og kosing og klining gir meg assosiasjonar om dei same persjonane i senga. Dei assosiasjonane kunne eg klart meg godt utan.

Dagens aktivitet for å få oppmerksemd bort frå dagens irritasjonsmoment, på bussen: Sying. Eg hadde i dag på meg ei vakker grå dressjakke eg for lenge sidan kjøpte på Fretex. Ikkje uventa var ikkje jakka i alt for god stand, og etterkvart byrja knapp etter knapp å dette av. Men det kan fiksast. Eg tok med meg nål og trå og tre knappar i ranselen. Ein knapp vart sydd på veg til skulen, ein knapp i ein kjeisam norsktime og ein knapp vart sydd på med stor iver på veg heim frå skulen. Det var på den sistnemnte turen eg hadde problem med eit intimt kjærastepar framfor meg. Det å sy på den siste knappen viste seg som god hjelp, då eg vart heilt og fult konsentrert om å treffe riktig og ikkje stikke meg. Bussturen gjekk mykje fortare og assosiasjonane vart ikkje så sterke som forventa. Great.
Kanskje skulle eg starte ein syklubb på bussen?


1. Syns du det er travelt eller fint når folk kyssar (mykje!) offentleg?
2. Tek du mykje buss?

I helga jobba eg på Jugendfesten i Ålesund. Sto i mattelt og solgte svidde pølser og lunka hamburgarar i 10 timar til det som vart fullare og fullare publikum. Det er noko med alkohol som gjer deg heil fjortiss opp i haudet. Det var både folk under 18 og over 50 som samla seg i Ålesund sentrum for å få med seg eit knippe artistar. Men alle oppførde dei seg som dei ikkje hadde lært seg ordentleg å hverken gå, ete eller snakke. Ikkje minst av alt, danse. Det var tragisk å sjå på alle som stod og vaia og vrikka og sølte øl over heile seg. Eg følte meg som ein av dei mest vaksne på staden, og tok heile tida meg sjølv i å snakke til folk som om dei var bornehageungar som ikkje enno hadde lært seg alle orda i språket.

Eg skjønar ikkje kvifor folk VIL dette. Gjere seg blakk på noko som skadar kroppen din, får deg til å drite deg loddrett ut og gir deg fylleangst og spysjuka dagen derpå. For ikkje å snakke om at du blir totalt inkompetent til å ta vare på deg sjølv. Det er farleg. Du kan bli voldtatt, bli rana, du kan drukne, dette og brekke bein, skjere deg, etc. Lista over ting som kan skje når eit menneske trur det er Supermann, blir fort lang.

Kvifor verkar det som det er så valdsamt fristande å drikke seg frå sans og samling? Og ikkje berre gjeld det blandt ungdommen heller. Tydlegvis.
Kanskje handlar det om å kome unna stress og mas og eit einsamt liv. Kanskje handlar det om å sleppe seg laus å ha det litt gøy. Men det eg ser er ikkje folk som har det gøy. Eg ser folk som er ein skam for seg sjølv i si framferd, som skadar kroppen sin og som utset seg sjølv for unaudsyntvise prøvingar. Å drikke litt for å kome i stemning er heilt greit. Då er det jo gøy. Men når du drikk så mykje at du ikkje får med deg konserten du har betalt for eingong, då går du for langt.

Men folk skal få lov å ha sine eigne liv og gjere sine eigne feil. Eg er berre overraska over at godt vaksne folk ikkje har lært å begrense seg enda.
Alt i alt var det likevel ein grei kveld. Eg tente over 1000 kr på heile greia, samstundes som eg fekk gratiskonsertar frå både Robert Post, Vamp og Gitarkameratane. Heile arrangemanget var veldig bra tillaga, så eg anbefalar alle å ta seg ein tur innom neste år.


1. Har du hatt blackout før?
2. Vore på mange konsertar i sommer?

Ei vekes jentetur til Ungarn kan ikkje unngå litt drama og hysteri. Når fire vidt forskjellige kvinnemenneskje samlast under same tak i eit (forhaldsvis) framandt land med hetebølge og vanskeleg språk, er det alltid duka for litt action. Det var mang ein gong vi tulla oss bort i ein framand ungarsk by, og det var fleire gongar eg var redd vi ikkje kom oss heim att. Heldigvis går det som oftest som Timbuktu synger; "Det löser seg".. til slutt.

Vi kom heim ein par erfaringar rikare. Sjølv om eg har vore i Ungarn mange gongar med familien min hadde eg eigentleg ikkje peiling på kva vi gjor. Vi budde i byen Vàc, som ligg ca ein time frå Budapest og andre turistbyar. Vi brukte tog, buss, metro og ferge for å kome oss til andre byar. Desse fire transportmiddela samarbeidar ikkje i det heile. Dessutan snakkar INGEN ansette engelsk. Då rutetabellane og metrokarta i tillegg var umoglege å forstå er det openlyst at det vart ein del misforståingar og frustrasjon. Men vi kom oss heim til leiligheita i Vàc kvar kveld, så vidt.

Når det er sagt hadde vi det voldsamt mykje gøy også. Det var stunder då vi hadde gangsperre i magemusklane som resultat av latterkick. Mykje billig alkohol og god mat førte også til ei viss stemning, samstundes som vi fekk full sommar då det var full storm heime på Sunnmøre. Mens vi sat der og sola i 30 grader C med utsikt over Donau, sat foreldra våre heime i hustri nordavind og pøsregn. Mykje brunfarge vart det desverre ikkje. Men det vart alt for mykje shopping, og ein del bilete:

Den siste veka har eg jobba frå 16 til 24 kvar einaste dag, men på laurdag fekk eg endeleg fri. Då skulle eg nemleg i bursdagsselskap til kjæresten til bestekompisen til typen min. Komplisert? Litt. Gøy var det vertfall. Eg fekk rolla som paparazzi, men det med lite hell. Sprit + komplisert kamera = uklare bilete. Då er det berre å starte opp redigeringsprogramma og gjere det beste ut av fangsten:

Eg har vorte forelska i nynorsk. Det er stappfull av morosame og spanande vendingar. Nynorsk har ein spesiell klang og ei spesiell stemme som gjer norsk spesielt. Det er nynorsk som verkeleg er norsk. Då bokmål er ei fornorsking av danks, er nynorsk basert på urnorske dialekte. I ei tid då vi er på opptekne av å bevare norsk kultur burde språket vere første prioritet. Mykje av det andre vi ser på som "norsk kultur" ej jo ikkje norks i det heile. Men nynorsk har alltiv vore og kjem alltid å vere norskt.

Men det er ikkje berre for patriotkjensla eg elskar nynorsk. Nynorsk er gøy. Ord som kjeisam, kjærleik og naudsynt har så mykje meir liv i seg enn kjedelig, kjærlighet og nødvendig. Konsonantane og vokalane vrir seg om kvarandre og skapar rytme i språket, i nynorsk. Mens i bokmål har vi berre den same kjeisame rytma i nesten alle orda. Kje-de-lig er nettoppp det, mens kjeeeiisaaamt flyt gjennom lufta som eit silkeband.

Det er mykje gøyare å uttale og snakke nynorsk. Eg tykkjer også det er mykje meir interessant å skrive nynorsk. Mange hatar nynorsk pga alle dei "rare" orda. Men det handlar berre om vane. Fordi du er omringa av bokmål blir nynorsk uvant og rart. Orda er unaturlege berre fordi du ikkje er vand med dei. Hadde vi alle lært å skrive nynorsk frå byrjinga av, hadde det vore bokmål som var rart og uvant og unaturleg.
Men eg skjønar at det er vanskleg for mange å akseptere at ein må lære nynorsk i tillegg til bokmål. Det burde ha vorte fastsett for mange tiår sidan kven av dei to skriftsspråka vi skulle velje. Noreg er faktisk eit av dei veldig få landa i verda som har to hovudskriftspråk, men eitt hovudtalespråk. For meg hadde det vore mest naturleg å velje nynorsk, då det faktisk er ekte norsk. Nynorsk gir dessutan Noreg eit eige språk som skil seg litt frå andre. Men å håpe på at alle plutseleg skal byrje lære nynorsk blir for nære utopi.

Likevel vil eg oppfordre alle til å bli betre i nynorsk. Ikkje minst er det kjekt å snakke nyorsk. Mi dialekt er såpass nærme nynorsk at eg kan adoptere reine nynorskord inn. Til dømes seier eg kjeisamt i stadne for kjedelig, berre fordi klangen av nynorskordet er mykje gøyare. Dessutan er nynorsk meir personleg. Du skiljer deg ut, men ikkje naudsyntvis på ein dårleg måte.
Eg jobbar på kafé, og har teken på meg ansvaret å skrive ein ny meny. På nynorsk, sjølvsagt. Kvar gong det kjem nye folk og ser på menyen kommenterar dei det mest nynorske ordet på menyen. Laukringar. Eg smilar like breitt kvar gong. Eg sniknynorskar lokalmiljøet mitt.


1. Likar du nynorsk? Kvifor, kvifor ikkje?
2. Kva er det finaste ordet du veit om?

Eg er glad i actionspel. Av typen eventyr. Actionspel som har ei fortelling med dybde og meining. Ikkje actionspel der einaste målsettinga er å skyte flest. Eg er altså glad i spel med ei handling som utviklar seg og som fortel ei histore, samstundes som det godt kan vere litt drama med i biletet.
Btw: det beste tv/pc-spelet du kan få no til dags heiter Fallout 3. Du er ein person som må overleve i ruinane av ei verd etter ein atmokrig. Året er 2177, om eg hugsar rett. I desse ruinane møtar du all slags muterte skapningar og små samfunn av menneske. Du møter det som er igjen av siviliasjonen, på godt og vondt. Du er fri til sjølv å velje korleis du skal takle utfordringar, kven du skal vere og kvar du skal gå. Spelet er utruleg gjennomført og på eigentleg ganske realistisk. Det er så menneskleg og umenneskleg som du kan få det på ein gong. Dessutan er det uendeleg facinerande, og grafikken er utruleg. Eg er heilt hekta.





Anywho.. Det eg har lagt merke til etter så mange actionspel er at helten aldri er kvinne. Ikkje ein einaste gong kan eg hugse å ha spelt eit spel (eller sett ein film for den saks skyld) der handlinga var eit stort episk actiondrama, og helten var kvinneleg. Ikkje eingong når eg har hatt moglegheita til å gjere helt-karakteren kvinneleg, har eg gjort det. Det kjens nesten unaturleg at ein slik karakter skal vere kvinne. Eg forstår ikkje kvifor. Ei kvinne har same moglegheiter til å lykkes som ein mann. Mot, dømmekraft, styrke, taktikk. Desse eigenskapane er ikkje begrensa av kjønn. Så kvifor er tanken om kvinnelege heltar så uvant?

Eg er ikkje femininst, eg er humanist. Likevel er eg oppteken av likestilling. Likestilling, etter mi meining, handlar meir om grunnleggjande handlingar enn om løn. Når vi seier history i staden for herstory får undermedvitet eit signal om at mannfolka er viktigare og utrettar meir enn kvinnene. Og når underhaldningsbransja heile tida skapar romantiske bilete av mannlege heltar, får vi ufrivillig innprenta at kvinnene ikkje er i stand til å oppnå det same.

Dette er ikkje eit oppgjer mot underhaldningbransjen, men eit forsøk på å gjere dykk bevisst på kva vi seier og kva vi ser. Sjølv om vi ikkje trur det sjølv har vi framleis mange fordommar og forestillingar om korleis ting skal, bør og må vere.



1. Spelar du myke tv/pc-spel? Kva er favorittspelet ditt?
2. Veit du om ein fiktiv kvinneleg helt? (gjeld ikkje sex-symbol som Catwoman, American Woman, osv)

Den roste Sommerfesten på Giske var årets store happening i kommuna. Då er det passe kjipt at alt eg fekk ut av festen var ein dose steptokokkar og erfaring i korleis vere bornevakt for fulle vennar og venninner. Eg måtte jobbe på ettermiddagen den dagen, og kom meg ikkje ut på øya før alt for seint. Då hadde alle vennane mine vore der eit par timar på forhand, og det var umogleg å finne dei att. Eg brukte heile kvelden på å leite etter folk, passe på tinga til folk, følge folk på do, støtte opp folk, skaffe mat til folk og passe på at folk kom seg trygt heim. Fekk ikkje med meg ein einaste av dei visstnok fantastiske konsertane. Likevel vil eg anbefale alle å ta ein tur til Giske sommaren 2010. Alle andre eg har snakka med har nemleg rosa minifestivalen opp i skyane. Artistane var fantastiske, maten var god, folka var glade, settingen fantastisk og konseptet heilt unikt. Dette er nemleg gratis. Ein heil dag full av konsertar, mat og fantastisk natur - alt gratis. Alle blir likevel oppfordra til å legge 100 kr i spleisekassa. Eit spleiselag utan like.

Dagen derpå våkna eg med tørr hals, noko som akselererte til høg feber og steikje sår hals. Passa jækli bra, sidan eg har 3 jobbar å  ta meg til, samstundes. Men slikt kan ein ikkje gjere noko med. Av og til bestemmer kroppen seg for å ta ein pause, akkurat når det passar den sjølv. Har heldigvis fått penicillin-kur. Får satse på at eg er frisk innan morgontidleg, for då MÅ eg på jobb!

Men eg hadde det vertfall kjekt på tosdag. Då vart det nemleg Beachparty, og oppvarming til laurdagens Sommerfesten, på Giske. Beachparty'et varte heilt til laurdags morgon, men fredags kveld måtte eg på jobb. Og det ser det ut til at eg må kvar dag fram til 12.august. Då reiser nemleg eg og barndomsvenninnene mine til leiligheta vår i Ungarn på jentetur! Gledar meg kjempemasse.

Lene Alexandra song at puppane hennar var OK. Men det var jo berre fordi dei var fiksa på? For dei var vel ikkje OK før operasjonen? Særs få kvinner har naturleg perfekte bryst. Dei få som har det, har sikkert noko anna på kroppen som må fiksast på. I følge dei sjølv. Eg kjenner ingen som er heilt fornøgd med kroppen sin. Ikkje ein gong modellar. Men i dagens griske samfunn fins det råd for dei som har pengar. Fettsuging, ansiktløfting og silikon både her og der. Spesiellt silikon i brysta er populært. Det er faktisk eit av dei mest utførte kirurgiske operasjonane både i verda og i Noreg. Kosmetisk kirurgi har vorte meir akseptert. Då blir det meir vanleg, og presset aukar på dei som føler seg i målgruppa. Det er nesten uvanleg at ei med små bryst i dag ikkje ein gong vurderar slilikon. Er det eit problem?

Sjølv om silikonimplantasjon er vanleg, er det ikkje risikofritt. Alle operasjonar har sin risiko, og biverknadane er også alvorlege. Er du ung når du tek silikon må du passe på å gå til legen årleg for å sjekke om alt er som det skal. Ein bør også bytte ut protesene etter eit par år, då dei blir blitt og kan sprekke. Dersom ei protese sprekker får ein giftstoff ut i kroppen, og det seier seg sjølv at dette er ganske farleg. Saltvatn er ikkje like farleg som silikon, men resultatet blir heller ikkje like tilfredsstillande. Silikon/saltvatn i brysta aukar ikkje faren for brystkreft, men det gjer det vansklegare å oppdage evt svulstar. Er innlegga for store kan du dessutan få nakkesmerter og ryggproblem. Og lista over ulemper går vidare.
Poenget er at eit slikt inngrep kan føre til mykje bry og mange vankelegheiter. Kvifor er det då så mange som gjer det? Er det verdt det?

Dei som tek slike inngrep gjer det for eigen del, seier dei sjølv. Det handlar om sjølvfølelse. Dei føler at kroppen deira ikkje er vakker nok. Greit nok, nokre kan vere særs uheldige. Men dersom 70 000 kvinner i Noreg føler at dei er så stygge at dei må gå gjennom store smerter og farlege risikoar for å føle seg betre, då er det samfunnet det er noko gale med. Vi får innprenta at venleik kjem innanfrå, men det verkar som ingen verkeleg trur på det. Sex, kropp og venleik er det som sel mest av alt her i verda. Kosmetikkindustrien er ein av dei største. Kvifor brukar vi så mykje tid, pengar og krefter på å sjå betre ut? Blir vi lykkelege av det?

For det er det som verkeleg betyr noko. Lykke. Ein har berre eitt liv, så då får ein gjere det beste ut av det. Ein må leve livet, og leve det lykkeleg. Men ein blir ikkje meir lykkeleg av større puppar eller lengre augenvippar. For sjølvtillit må kome frå hjertet. Eg trur ikkje kvinnene blir meir fornøgd med seg sjølv etter operasjonen. For har ein dårleg sjølvtillit frå før av finn ein alltid noko nytt å vere misnøgd med. God sjølvfølelse handlar om å akseptere deg sjølv som du er.

Eg har sjølv vurdert silikon. Eg er veldig flatbrysta og hatar å gå i bikini om sommaren. For eg føler meg rett og slett ikkje god nok. Det ser heilt rart ut med ein normal kropp og bittesmå bryst. Men eg tykkje likevel ikkje at eit par falske perfekte bryst er betre enn eit par små naturlege. Då hadde eg liksom juksa, og eg hadde ikkje følt meg noko betre av det.

Det er ikkje verdt å bruke så mykje tid på å prøve å endre kroppen sin. Ein blir så sliten av å alltid prøve å vere perfekt. Og kva er eigentleg vitsen? Dei gutane ein vil ha som type syns jenter er finast naturlege. Så du treng ikkje gjere det for deira del. Ved mindre du er ute etter ein overfladisk kåting som berre vil ha deg for sexen uansett. Det er på tide at samfunnet lærer å akseptere mennesket som det er skapt. Så kjeisamt det hadde vore om alle såg likedan ut. Ditt utseende er spesiellt. Det er ingen andre som ser ut, høyres ut og tenkjer akkurat som deg. Ta vare på det unike i deg og prøv akseptere deg sjølv som du er. Då blir alt så mykje enklare.




1. Kva syns du om kosmetisk kirurgi?
2. Dersom du skulle fiksa noko på kroppen din, kva skulle det vere og kvifor?

Eg har stemmerett, kan drikke alkohol og kan ta lappen på bil. Og hadde eg vore amerikaner, kunne eg endeleg ha hatt sex. Alt fordi eg vart fødd 17.juli 1991. Sidan fredag av har eg vore myndig. Og det må eg seie, det kjennes verkeleg på kroppen. I det klokka runda 00.00 opna ei ny verd seg for meg. Alt vart heilt annleis. Lydane var meir duse, fargane endra seg og alt smakte meir. Dessutan fekk eg store bryst og hard mage og vart kvisefri og fekk volumiøst, vakkert hår. Og krøllar. Korketrekkarar. Og eg vart solbrun. Og rik. Og lykkeleg. Velkomen til voksenverda.

Eller ikkje. 18-års dagen var som ein heilt vanleg dag. Verkeleg uventa. Men feirast skulle det likevel. Ei venninne og kollega sette saman ein liten fest. Det byrja ganske roleg, men Smirnoff Blueberry Twist sette fart på sakene. Saman med ein lime, litt myntegele, sukker, frosne blåbær, ein del Sprite og maaange isbitar vart det ein veldig god Mojito. Så god at eg slurpa i meg alt for mange glas av blandinga. Resultatet var mykje dansing, tullprat og uklare bilete. For kameraet var med, som alltid. Men nokre var klarare enn andre:

Bileta florerar på nettet. Det same gjer videoane. Skammeleg fulle jenter i berre g-stringen og dauddrukne gutar splitter nakne. Tyrkia, Hellas, Kypros. Syden, sprit og skam. VG har, både i si papirutgåve og på VG Nett satt lys på saka. Unge, norske jenter og gutar reiser til sydlege strøk for å feste. Billig sprit, ingen foreldre og ingen hemningar. Flotters. Men dette  er ikkje noko nytt. Det som er gale, er at dei blir yngre og fullare. Og meir hjelpeslause og patetiske.

Eg er ikkje noko festmenneske. For meg freistar det lite å drikke seg full i det heile. Men likevel kan eg skjønne at det for mange freistar å reise til turkis sjø, eksotiske drinkar, høg lufttemperatur og krydra mat. I ferien skal ein jo gjerne reise litt. Oppleve litt. Ha det gøy saman med vennar - utanfor di eiga heimkommune.
Men eg skjønnar ikkje at folk faktisk vil drikke seg bevisstlause, bli utnytta og voldteken og få klamydia og spysjuka etterpå. For dei veit kva som står på spill. Dei veit kva konsekvensane dagen derpå kan bli. Ingen som bestiller seg bilett til Ibiza eller Ayia Napa er uvitande nok til å tru at det kjem til å bli ei roleg veke. Tvert imot. Det er mange som skryter av kor fulle dei var, eller kor mange dei rota med. Dei er stolt av å ha vore med på fylle-sex-leikar på spritcruise, og har ingenting imot at bilete av deira meir edle delar visast på nettet. Inntil dei skal starte karriere, eller blir politiker. Eller bestemmer seg for å gløyme fortida. Det er ikkje lenger mogleg. Folk kan øydelegge livet ditt med slike bilete. Ei valdtekt eller ein alvorleg sjukdom som AIDS/HIV vil også sette sine spor på livet. Er det verkeleg verdt det?

Kanskje er eg for streng og kjeisam og for moralsk. For det er jo ikkje alle som tek heilt av. Det er mange som drikk seg full, ja. Men ikkje alle drikk seg bevisstlause. Likevel set eg spørsmålsteikn med kva som eigentleg er vitsen med å reise til ein slik stad. Ein stad som er eine og aleine forma for fest og fyll. Er det ikkje litt bortkasta å bruke mykje pengar på å reise til utlandet, dersom ein berre hugsar bryddstykker av kva som skjedde der? Om det berre er den billige spriten ein er ute etter, er det betre å reise til kjære Danmark. Om ein reiser ned for å ha det gøy med vennane sine kan det i det minste vere greit å ha eit par minner å sjå tilbake til.

Mange tykkjer nok eg er generaliserande og urettvis. Men eg vil berre at min medungdom behandlar seg sjølv og kroppen sin med meir respekt. Det er ikkje naudsynt å helle i seg så mykje alkohol at du blir dårleg og hjelpeslaus. Du kan ha det kjekt og framleis ha kontroll. For det er farleg. Det er så mykje som kan skje der nede. Mykje som allereie skjer. Når alt kjem til alt kan det vere flaks og uflaks som avgjer korleis livet ditt blir vidare.


1. Har du noko imot sydenfyll-reiser?
2. Har du nokon gong vore på ei slik reise/har lyst på ei slik reise? Kvifor/Kvifor ikkje?

Så var det tilbake til vind, regn, reint springvatn, lettmelk, makrell i tomat, saltsjø, måkeskrik og æ, ø, å. Eller, eigentleg kom eg heim att til Noreg på onsdag. Grunnen til at eg enda ikkje har fått skrive eit pjatt på bloggen, er at eg rett og slett har jobba i eit strekk sidan eg kom heim. Frå torsdag til søndag har eg jobba frå kl 15/16 til 00/01. Tida mellom kvar vakt gjekk til søvn og opplading til neste vakt. I dag fekk eg endeleg fri. Gjett om eg er sliten. På fire dagar har ej jobba tilsaman 34 timar. I dag hadde eg fri. På ein måte. Eg måtte klippe to plenar, samt lage fin middag til 8 personar. Mamma og pappa kom heim frå Ungarn i dag, og då skulle ting vere på stell. Så er nokså sliten i kveld også. Men slikt blir det foreldrekjærleik av. I form av pengar og gåver. Lovely.

Ungarn var kosleg. Desverre fekk vi ikkje så mykje sol og så mange badedagar. Men vi fekk mange gode middagar på gjestfrie (og billige) restaurantar, spesielle naturopplevingar (lyn, torden og flom var ein del av vår kvardag i Vac) og heftige diskusjonar. Og ein god del shopping. Veldig mykje shopping. Eg kjøpte meg blandt anna ein veldig spesiell designerveske. Ungarsk design. Skinn, handlaga og trillrund. Superstilig. Skal prøve å huske å legge ut eit bilete seinare.

Vi var også eit par dagar i Kroatia. Der fekk vi endeleg superfint ver og deilig, azurblå saltsjø å bade i. Utruleg forfriskande. Og jaggu fekk eg litt sol på meg også. Det vil seie; eg vart solbrent. Kunne ikkje forvente noko anna med den sjølysande bleike huda eg hadde. Men hey, etter solbrentheit kjem vakker brunfarge.

Slenger ut eit par bilete:

Det er saa typisk. Naar vi reiser fraa kalde, kjeisame Noreg kjem sommaren. Det kjem rapportar heimefraa om nesten 30 grader. Paa Sunnmőre! Sensasjonelt. Og eg er ikkje der. Eg er i Ungarn, kvar det regnar og tordnar og berre er 20 grader. Eg reiser utanlands, og kjem heim kvit mens vennane mine som var heime heile ferien er blitt superbrune. Syden i Noreg og Noreg i Syden.

Men desverre kan ein ikkje gjere noko med veret. Eg er fődd kvit, saa daa faar eg berre fortsette aa vere kvit (veldig travelt med utanlandsk tastatur). Men vi skal til Kroatia i morgon. Der blir vi eit par dagar, og der er det meldt FINT ver. Daa skal vi endeleg faa bade i azurblaa saltsjő. Lovely. Lova aa ta MANGE bilete.

Ellers er det ikkje saa mykje aa fortelle. Dagane flyr forbi til restaurantbesők,  konditoripausar, slőving paa takterassen, boklesing, fotografering og mykje meir. Főrste veka er nesten allereie gaatt. Paa ein maate er det rist fordi der er saa deilig aa vere her nede. Det er saa rolig her, alt er saa billig her, ein főler seg saa fri her. Men paa den andre sida saknar eg Noreg mykje. Eg saknar badet mitt, senga mi, norsk melk, reint drikkevatn, havet og ikkje minst vennane mine og typen min. Eg saknar stemma hans, latteren hans, humoren hans og kyssa hans.
Borte bra, men heime best. Alltid.

Fann endeleg ein Internettcafe i vesle, men uoversiktlige Vac. Byen er bygd opp som eit nett av bittesmaa gate paa kryss og tvers. Alle gatene ser dessutan like ut. Og naar eg har ein retningsans som er like daarleg som hőrselen til bestefar min (ikkje eingong hőrselapparat hjelper. Kanskje mykje fordi han ikkje VIL hőyre), blir det lett aa gaa seg vill. Men paa mirakulőst vis fann eg fram likevel. Det er eg glad for.

Ein veit ikkje kor mykje ein er avhengig av noko, főr det er borte. Eg er paa Internett kvar einaste dag heime, og gjerne sit eg der store delar av dagen. Eg er vandt til aa faa vermeldingar, vennebeskjedar, underhaldning og informasjon levert paa Internett. Er det noko eg lurer paa, er det berre aa Google i veg. Vil eg fylgje med kva vennar og bekjente styrar med, eller kva som skjer i helga, klikkar eg inn paa facebook. Vil eg gjere avtalar eller prate med andre enn familien, opnar eg msn. Etc, etc, etc. Plusstleg er det borte. Eg faar abstinensar og faar ikkje sőve. Skummelt, men naudsynt. Internett er ein del av livet mitt, uansett om eg er paa skulen eller paa ferie i eit anna land.

Ellers er det ganske deilig aa kome bort fraa mas og stress. Her nede er det heilt roleg og vi er heilt fri. Vi staar opp naar vi vil, vi legg oss naar vi vill, vi gaar ut og et naar vi vil. Vi kan gjere det vi vil naar vi vil. Noko anna positivt med Vac er prisane. Alt er billig her. Klede, kosmetikk, mat og sko. Shoppe, shoppe, shoppe til ein blir sar i főttene. I dag fylte eg og systra mi ei heil korg med kosmetikk. Prisen vart paa 10 000 forint = ca 300 kr. Du faar saa vidt eit (godt) pudder for den prisen heime i Noreg.
Snakk om kosmetikk: i dag har eg og mamma dessutan vore paa hudpleie. Det er eit must kvar gong vi er her. I to timar far vi rensa, pleia og beroliga huden. Maske, fjerning av hudormar (kjempevondt!), ansiktsmassage og mykje meir. Alt for ca 200 kr. I Noreg ville eg ikkje turt gjetta prisen eingong. Men du kan vere sikker paa at det blir over tusenlappen. I morgo ventar mainkyr og pedikyr, og paa fredag skal eg ta heilkroppsmassage.
Det er deilig aa vere norsk i Ungarn!

Vi har desverre ikkje vore saa heldig med veret. Pősregn. Men heldigvis er det varmt ute. Tropisk regn kan eg takle, vertfall naar eg tok med meg den űbervakre design-regnkaapa mi. Blir desverre ikkje saa brun av aa gaa med den. Men vi skal ein langweekend tur til Kroatia, og der er det meldt stooor sol og nesten 30 grader! Saa det ordnar seg nok.


Har du ferie no?
Skal du ut og reise i sommar?

Sommarferien har starta. For meg betyr det mykje jobbing før eg reiser til Ungarn. Har jobba både tordag, fredag, laurdag og i dag. Laurdag hadde eg til og med to jobbar på ein gong: først gartnerjobb frå 12.00 - 15.00, så jobb på Cafeen frå 18.00 - 02.00. Eigentleg skulle eg slutte kl 22.00, men fordi 30 ungar hadde rasert stedet i bursdagselskap måtte eg vere att eit par timar og rydde. But hey, more money for me.

I dag var eg ferig på jobb kl 18.00. Frå då av har det meste av tida gått til pakking. Hatar det. Eg har matche-mani. Kvart eit antrekk skal vere gjennomtenkt, ordinært og oppmerksemd-stjelande. Når eg skal setje saman kryssande antrekk for 2 1/2 veke framover, tek det si tid. Ein skal jo også ha matchande accesories til: sko, vesker, smykker og jakker skal passe til antrekket. Samstundes skal eg ikkje få overvekt på kofferten. OG ef skal he plass til eventuellt meir. Shopping står sjølvsagt på menyen i Ungarn.
Men no er eg endeleg ferdig, og er dessutan ganske fornøgd med resultatet.

Heldigvis har ikkje helga vore berre jobbing og slit. På fredag var eg ute og grilla. Vi har ein utvekslingsstudent på trinnet vårt. Ei nydleg jente frå Italia. I går holdt nokre vennar av ho ein hadebra-fest for ho i fjøra i Ålesund. Sola heldt seg for det meste bak eit skylag, men likevel var det mildt og deilig. Det vart mykje øl, vin, latter, klemmar og grillpølser. Også laga vi eit kjempefint bål (som endeleg etter 3. forsøk ville brenne som det skulle). Eg tok eit par bilete. Dykk kan få kose dykk med eit utval av dei: